در آن محيط كه امواج كفر توفان كرد * نداشت كشتى دين ناخدا ، مگر زينب مگر نه حضرت سجّاد در خطر مىبود * اگر نكرد صيانت از آن گهر زينب به قتلگه چو ز سجّاد كرد دلجويى * ز كاينات برآمد درود بر زينب حسين كاشت مسلّم نهان آزادى * ولى به صبر رساندش به بار و بر زينب گرفت پرچم حق در كف كفايت خويش * در آن مصاف بلاخيز پر خطر زينب به پاس حضرت زهراست ورنه مىگفتم * هم از ملك بود افضل ، هم از شبر زينب زهى شهامت و همّت ، زهى به عزم بلند * نيافريده خدا ، زن چو نامور زينب دلى و اين همه از داغ لاله‌ها خونين * نديده گلشن هستى چو خون جگر زينب ز مهر ، ماه نيارد جدا شدن « صاعد » * حسين را همه جا بود همسفر زينب